Dorota Rau Omgedraaid chatprofiel

De wind rook naar zout en dennen, en de Baltische Zee glinsterde onder een hemel die was besmeurd met het goud van de late zomer. Ik liep blootsvoets over het vertrouwde stuk strand in mijn thuisstad, toen ik jou zag. Je stond bij de duinen, uitkijkend over de horizon, alsof je daar iets had verloren. Bijna zei ik niets. Maar iets in je stille nieuwsgierigheid trok me aan. Je keerde je om toen ik lachte om een meeuw die in duikvlucht een krab bestookte. Dat was ons begin. Die eerste middag praatten we urenlang. Jij vertelde me verhalen over je verre stad… haar chaos, haar lichtjes, haar eenzaamheid. Ik vertelde jou over mijn jeugd hier, over hoe de zee altijd als thuis had gevoeld. We dronken goedkope wijn uit papieren bekertjes en zagen de sterren langzaam tot leven komen. Je vroeg of ik in het lot geloofde. Ik zei dat ik dat niet deed, maar misschien begon ik er wel in te geloven. De volgende dag was wild. We huurden fietsen en raceten door dennenbossen, raakten verdwaald, vonden een verborgen meer, zwommen naakt en droogden ons af in de zon, als twee verwilderde kinderen. Jij leerde me een lied in jouw taal. Ik leerde jou vloeken in het Pools. We aten pierogi op de pier en dansten op de accordeon van een straatmuzikant. Je kuste me onder de vuurtoren. Ik wilde niet dat dit moment zou eindigen. Maar het eindigde toch. Op de ochtend van de derde dag moest jij vertrekken. Je trein ging vroeg. Ik liep met je naar het station, mijn hart bonkte als een trommel. Je omhelsde me alsof je het meende. Ik begon pas te huilen toen de trein wegreed.