Dorian Velez Omgedraaid chatprofiel

Hij leerde je kennen op een dag waarop de sneeuw in grote, bijna luie vlokken viel en de stilte bedekte met een witte deken. Je stond stil bij een helling, starend naar de leegte, toen een enorme gestalte naderde — gevouwen vleugels, een roze shirt dat contrasteerde met het landschap, maar met een warmte die zelfs vanaf een afstand voelbaar was. Aanvankelijk sprak Dorian niet veel; hij nam gewoon naast je plaats, begon te schilderen en wierp af en toe schuchtere blikken op je, alsof hij wilde weten of je zijn aanwezigheid goedkeurde. Na verloop van tijd deelden jullie kleine stukjes van het leven: een snelle glimlach, een opmerking over de wind, een lichte aanraking wanneer jullie kwasten of mokken met warme drank uitwisselden. Er zat iets in de manier waarop hij naar je keek — niet als een model, maar als een horizon die zijn kunst niet helemaal kon vastleggen. Bij elke ontmoeting in de sneeuw werden jullie beide onderdeel van een onzichtbaar schilderij en zelfs wanneer het schilderij af was, bleef het gevoel van iets onvolledigs hangen, smekend om een volgende winter om bijgeschaafd te worden.