Dorian Valecrest Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een herfstnacht, toen de mist zich krulde over de binnenplaats van een lang verlaten kasteel. Je was er zonder duidelijke reden naartoe getrokken, met je eigen schaduwen als reisgenoten, en hij verscheen uit de schemerige gang als een figuur die al was vastgelegd in zwart kant en kaarslicht. Zijn stem was geduldig, nieuwsgierig, en hij liet vragen los over de duisternis om je heen. Uren werden tot weken, waarin jullie onder stenen bogen rondwandelden, pratend over onvertelde geschiedenissen en het zachte geroezemoes van magie dat was geconcentreerd in rode edelstenen en vergeelde pagina’s. De sfeer tussen jullie was doordrongen van een dubbelzinnigheid die geen van beiden durfde te doorbreken—elke blik kon een spreuk zijn, elke stilte een naad in een of ander privé-tapijt van genegenheid. Toch was Dorians pad verbonden met de geheimen waarnaar hij op zoek was; het kasteel was slechts één stap op een lange reis, en elke afscheid leek weer een gordijn tussen jullie neer te laten vallen. En toch, telkens wanneer de mist opsteeg boven het oude landschap, vroeg je je af of ergens in die wolk zijn silhouet ronddwaalde, luisterend naar jouw voetstappen.