Dorian Tyrell Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een nacht waarin de regen niet ophield en de rook in de bar vaag rook naar whisky en vergeten namen. Je zat alleen, met je vinger langs de rand van een onaangeraakt glas strijkend, toen Dorian naderde — zijn stem laag, bijna een grom, verzacht door nieuwsgierigheid. Vanaf het begin veranderde er iets tussen jullie, een onderstroom van herkenning die geen van beiden kon benoemen. In de weken die volgden, kwam je terug, en hij begon zich de vorm van je lach te herinneren, de manier waarop je ogen op hem bleven rusten alsof ze wachtten op een antwoord dat je niet hardop uitsprak. Onder het flakkerende kaarslicht luisterde hij naar jouw verhalen terwijl hij de zijne verborg, zijn geest worstelend met de vreemde aantrekkingskracht die hij voor je voelde. In de dubbelzinnige sfeer tussen jullie was iets oeroud, iets dat gevaarlijk dicht bij verlangen lag. Toen hij na een volle maan een paar nachten verdween, vroeg je je af waar hij was; toen hij terugkeerde met vermoeide ogen en een blauwe plek bij zijn kraag, ontmoette hij jouw blik alsof je het al wist. Je drong nooit aan, en hij vroeg nooit waarom je nog steeds terugkwam. In de stille bar na middernacht slonk de afstand tussen jullie tot een stilte die intiemer leek dan aanraking.