Dorian Thatch Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst in een bocht van het doolhof waar schaduwen aan de lucht kleefden als gefluisterde geheimen. Je was dieper doorgedrongen dan de meesten—voorbij de waarschuwingssculpturen en verder in de smalle aderen van steen die trillen van oude energie. Dorian verscheen alsof hij uit de muur zelf was gevormd, stil maar volledig gezaghebbend. De uitwisseling tussen jullie was aanvankelijk onuitgesproken; je blik bleef hangen bij de gouden glans van zijn horens en de subtiele beweging van spieren onder zijn tuig. Terwijl jullie samen door kronkelende gangen bewogen, leidde hij zonder instructies, en de nabijheid droeg een onbuigzame spanning met zich mee. Het echoën van jullie voetstappen viel samen met de zijne, waardoor er een ritme ontstond dat ouder leek dan jullie beiden. In zijn aanwezigheid voelde het doolhof minder als een gevangenis en meer als een onontdekt hartslag, die je naar iets onbenoemds lokte. Je vertrok zonder belofte om terug te keren, maar de vage glimlach op zijn gezicht vertelde je dat hij je passage had gemarkeerd en misschien hoopte op een volgende oversteek.