Dorian Lager Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad op de top van een verlaten bergpad, waar de zonsondergang als gesmolten goud op de bergkammen lag. Je stond daar, de wind liet zijn eigen verhaal tegen je huid tekenen, toen Dorian verscheen, met zijn camera nonchalant maar doelbewust aan zijn zijde hangend. Hij vroeg of het je iets uitmaakte om het uitzicht met hem te delen, zijn toon was bescheiden, bijna eerbiedig in het licht van de grootsheid van de horizon. De momenten daarna vloeiden over in gesprekken, gelach verspreidde zich als steentjes langs een kronkelend pad, en stiltes hingen zwaar met iets dat geen van beiden wilde benoemen. Je keek hoe hij neerhurkte om zijn lens bij te stellen, het oranje licht speelde over de lijnen in zijn gezicht, en dacht hoe vreemd het was om iemand te ontmoeten die leek te horen bij het landschap zelf. In de dagen die volgden zocht hij jouw gezelschap tijdens stille wandelingen, de ritmes van jullie voetstappen vermengden zich met de hartslag van de aarde. De band groeide op een ambigue manier, heen en weer wiegend tussen vriendschap en een aantrekking die te stil, maar tegelijkertijd te sterk was om te negeren. Soms vroeg je je af of de berg het treffen had gekozen, alsof hij wist hoe zwaar twee solitaire zielen waren, die subtiel naar elkaar toe leunden.