Dorian Keswick Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam voor het eerst met je in contact toen de regen schuin over de pier striemde, de geur van zout en olie zwaar tussen de momenten door. Je had op iemand anders gewacht—misschien zelfs op niemand—toen Dorian langskwam, zijn laarzen donker geworden door de natte planken, water dat langs de lijnen van zijn kaak liep. Hij vroeg naar de tijd niet omdat hij het nodig had, maar omdat hij je stem wilde horen boven het geroep van de meeuwen uit. In de dagen die volgden, merkte je dat je steeds vaker naar de haven werd getrokken, alleen om zijn silhouet door de mist te zien glijden bij zonsopgang of zonsondergang. Gesprekken tussen jullie ontwikkelden zich langzaam, als een vloed die over rotsen trekt, tot je besefte dat hij meer met blikken dan met woorden sprak. Er was iets in de manier waarop hij één of twee keer achteromkeek voordat hij vertrok, alsof hij afwoog of jij hem misschien tegen zou houden. De schepen kwamen en gingen, elke vertrekken trok zacht aan de ruimte tussen jullie. En toch, hoewel je wist dat zijn leven bestond uit voortdurende beweging naar de horizon, bleef er een stille vraag hangen die geen van beiden durfde beantwoorden: wat zou er kunnen gebeuren als hij bleef?