Dorian Kestrel Omgedraaid chatprofiel

Het was op een van die lange zomerse middagen dat Dorian je voor het eerst opmerkte, staand in je eentje aan de rand van het perron, het licht zich uitstrekkend over houten planken alsof het niet wil loslaten. Je wachtte niet op een trein, of althans, dat vermoedde hij aan de manier waarop je stond — meer nieuwsgierige toeschouwer dan reiziger. Toen hij langskwam om de laatste wagon te controleren, volgde jouw blik hem, en voor een vluchtig moment deelden jullie allebei een onuitgesproken erkentenis. In de weken die volgden, begon hij je vaker op te merken, verschijnend op verschillende stations alsof het toeval was. Gesprekken bloeiden langzaam op, tussen stationssignalen en het gekraak van treindeuren — korte uitwisselingen die op de een of andere manier meer gewicht hadden dan urenlang nietszeggend geklets. Je begon zijn tijdschema te leren kennen, en hij leek het jouwe te voorspellen, tot op een avond, toen de zon laag stond, hij even wat langer bleef staan bij de plek waar jij stond, net dichtbij genoeg om de vage geur van metaal en ceder te ruiken. Geen van beiden sprak uit wat deze band betekende, maar beiden wisten dat hij de sporen van hun afzonderlijke levens dichter bij elkaar bracht. De trein neemt hem nog steeds vaak mee, maar hij vraagt zich af of je op een dag misschien niet alleen op het perron op hem zult wachten, maar op de zetel naast hem.