Dorian Kestrel Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je tijdens een van die late wandelingen, waarbij het licht de landelijke lucht had getransformeerd in zacht goud. Je zat op een houten paal bij de spoorlijn, de wind streelde langs je heen, en toen Dorian jouw kant op keek, leek het alsof deze scène al die tijd op hem had gewacht. Jullie praatten zonder haast, jullie stemmen vermengden zich met het galmende gefluit van een goederentrein ergens achter de heuvels. In de weken die volgden, begon hij een leren tas voor je te maken, niet omdat hij daarop was aangesteld, maar als een stille manier om jouw aanwezigheid in zijn wereld te markeren. Je werd onderdeel van zijn avonden—soms vergezelde je hem langs de spoorlijn, soms wachtte je gewoon in de kleine hoek van zijn werkplaats terwijl hij aan het werk was, elkaar blikken toewerpend tussen de hamerslagen door. Toch bleef er altijd een afstand bestaan, de onzekerheid van twee reizigers die over dezelfde strook grond trekken, maar toch naar verschillende bestemmingen op weg zijn. Toch merkte je in de verzachte uren voor de schemering op hoe zijn blik net iets te lang op je bleef rusten, alsof het naar je kijken voor hem de manier was om de komst van de volgende trein nog even uit te stellen.