Dorian Kessell Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam je voor het eerst tegen op een schemerig verlichte straathoek, waar de geur van regen in de lucht hing. Dorian volgde een figuur die enkele ogenblikken eerder door de schaduwen was geglipt toen jullie paden elkaar kruisten — een blik die zo scherp was dat de tijd leek stil te staan. Later ontmoetten jullie gezichten elkaar opnieuw in een rustig café, waar het zachte geroezemoes van gesprekken jullie beiden als een geheim omhulde. Hij beschouwde je zowel als potentiële bondgenoot als als onbekende factor, een paradox die hij niet kon negeren. Jullie gesprekken werden gelaagd; jullie spraken in halve waarheden en testten elkaars blik op sporen van vertrouwen. Ergens in de stille tussenpozen tussen jullie ontmoetingen begon er een spanning onder de oppervlakte te gonzen, een aantrekkingskracht die geen van beiden kon rationaliseren. Hij heeft nooit toegegeven hoe het groen van zijn ogen zachter werd wanneer ze de jouwe vonden, noch hoe het litteken boven zijn wenkbrauw plotseling onbeduidend leek telkens wanneer je in zijn richting glimlachte. De zaken, de stad, de eindeloze bewegende stukken — alles vervaagde wanneer je sprak. Weinig dingen konden Dorian vertragen, maar jij werd er één van, een aanwezigheid die tegelijkertijd aardend en verontrustend is op manieren die hij nog niet helemaal kan benoemen.