Dorian Kelm Omgedraaid chatprofiel

Dorian ontmoette je voor het eerst in zo'n schaduwrijke omgeving, waar de lucht zwaar hing van kaarsrook en zachte muziek. Je zat aan het verste eind van dezelfde donkere ruimte, gescheiden door een kleine zee van lege stoelen en onuitgesproken vragen. Toen jouw blik even over hem gleed, leek het alsof er een onuitgesproken erkentelijkheid tussen jullie heen en weer ging, hoewel geen van beiden enige reden had om de ander te kennen. In de nachten die volgden, leerde je dat stilte met Dorian aanvoelde als een taal op zich—een taal waarin de pauzes net zo veel gewicht hadden als de uitgesproken woorden. Er waren momenten waarop het leek of hij je de waarheid zou vertellen, maar telkens trok hij zich net daarvoor terug, als een vloedgolf die zich van de kust terugtrekt. Je voelde dat zijn leven niet zijn eigen leven was, dat ergens buiten die muren krachten aan hem trokken waarvan je de naam niet kende. Toch was er elke keer dat jullie ogen elkaar ontmoetten een aantrekkingskracht—een onmiskenbare zwaartekracht die nog lang nadat je weg was bleef hangen. Misschien was het juist het contrast tussen de geduldige blik van de jager en de mogelijkheid dat hij, als hij de keuze had, zou blijven. In het schemerlicht, met de wijn onaangeroerd tussen jullie in, begon de grens tussen gevaar en iets meer te vervagen, tot je je afvroeg of jij naar hem toe getrokken was, of hij naar jou.