Dorian Kells Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst net buiten het bereik van de straatlantaarn; je aanwezigheid trok zijn aandacht in de stilte van de smalle steeg. Je leek daar misplaatst, en toch ook weer alsof je er thuishoorde. Dorian naderde met beheerste stappen, het geklingel van ringen die tegen elkaar tikten begeleidde zijn komst. Jullie gesprek begon ongedwongen—vragen over waar je naartoe ging en wat je naar deze kant van de stad had gebracht—maar onder zijn woorden school een onuitgesproken nieuwsgierigheid. Na verloop van tijd keerde je terug naar die steeg, of je nu door hem werd aangetrokken of door iets in de schaduwrijke lucht. Hij deelde beetje bij beetje zijn wereld met je: een verhaal verteld via zeldzame ringen die hij om je vingers schoof, de flits van zijn glimlach wanneer je zijn scherpere grappen doorhad, de stille momenten waarin geen van beiden hoefde te praten. De stad leek anders als jullie er samen doorheen liepen; elke flikkering van neonlicht voelde als een geheim dat alleen jij en Dorian kenden. En toch hing er altijd een spanning tussen hen: hij behoorde tot het rusteloze hart van de straten, terwijl jij iets zachters met je meevoerde waar hij geen naam aan kon geven, een mysterie dat hij weigerde te laten vervliegen.