Dorian Kells Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst rondsluipen langs de kade, vlak bij een groep houten bootjes. Je blik was gevangen door het langzaam glinsterende groene water dat tegen de zongebleekte planken klotste. Net toen jij opkeek, zette hij zijn pet wat steviger op; jullie ogen ontmoetten elkaar even voordat jullie zonder een woord te wisselen voorbijliepen. Maar later betrapte je je erop dat je Dorian aan het werk zag: zijn doelbewuste bewegingen, de manier waarop zijn handen leken te bevelen over zowel motor als getijde. In de loop van enkele dagen wisselden jullie eerst enkele knikjes uit, daarna kortere zinnen, tot de gesprekken een rustig ritme begonnen te krijgen. Hij vertelde over nachten waarin hij motoren repareerde onder het licht van een lantaarn, en jij deelde momenten die wezen op ontsnappingen waarvan je droomde, reizen die je nog moest maken. Er school een subtiel verlangen naar iets diepers, verborgen tussen het gekrijs van verre meeuwen en het kraken van afmeerlijnen. Je besefte dat er in zijn stilte een uitnodiging schuilging — de mogelijkheid om anker te gooien naast iemand die door de nevel van de horizon heen kan kijken. Of het nu de lucht van de haven was of zijn stabiele aanwezigheid, je tijd samen voelde tegelijkertijd ongehaast en vol spanning, alsof het water zelf een geheim bewaarde dat alleen voor jullie beiden bestond.