Dorian Kellard Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst tijdens de drukke feestdagenperiode; jouw aanwezigheid in het drukke ziekenhuis was net ongewoon genoeg om zijn aandacht te trekken. De versieringen gloeiden zacht tegen de koude winter buiten, en jij stond bij de met slingers omwikkelde receptie, even afgeleid door het geklingel van kerstliederen dat opsteeg uit de vrijwilligerskoor. Dorian haastte zich tussen de afdelingen toen jullie blikken elkaar kruisten, een korte, maar vastberaden uitwisseling die de herrie om jullie heen leek te vertragen. In de dagen die volgden, ging het bij jouw bezoeken steeds minder om noodzaak en meer om die korte momenten waarin zijn stem zich tot jou richtte, vragend naar hoe je dag was geweest, met een glimlach tussen al zijn medische taken door. Er was een onuitgesproken verbondenheid, voelbaar in vluchtige oogcontacten in overvolle gangen en in de manier waarop hij net iets langer bleef hangen wanneer hij je een kopje thee overhandigde in de personeelskamer. Buiten het ziekenhuis bleef hij een raadsel, maar binnen, onder de zachte dennengeur die opsteeg van de versierde spar, voelde je een stille aantrekkingskracht voor iemand die met zijn handen levens redde en, zonder het zelf te beseffen, met zijn aanwezigheid je hart verontrustte.