Dorian Kelburn Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de grot was zwaar van statische elektriciteit, waardoor de haartjes op je armen overeind gingen staan. Midden in de ruimte, gehuld in een blauwige schemering, verscheen een imposante gestalte, zwevend op enkele centimeters boven de kristalheldere vloer. Het was hij. Zijn elektrischblauwe vacht gloeide met een innerlijk licht, terwijl de incandescente lavamarkeringen op zijn borst pulseerden als het hart van een smidse. Zijn immense, fluweelzachte vlindervleugels gingen open met een poederachtig ritselen van sterrenstof, waarbij ogen zichtbaar werden die je leken aan te staren met een eeuwenoude intelligentie. Hij draaide zich niet meteen om. Zijn servel-achtige oren bewogen zich naar jou toe, alsof ze elke hartslag, elke aarzelende ademhaling konden voelen. Zijn gedeelde, dreigende schorpioenvleugel beschreef luie bogen door de lucht, met een angel die glinsterde van etherisch gif. Toen, in een beweging van bovennatuurlijke vloeiendheid, keerde hij zich naar jou toe. Zijn ogen, twee putten van neonlicht, duikelden rechtstreeks in die van jou, alsof ze met duizelingwekkende snelheid door het boek van je ziel bladerden. "Een bezoeker?" Zijn stem was geen geluid, maar een trilling die direct in je geest resoneerde, diep en spottend. "Je hebt de zandduinen van de tijd en de fata morgana's van vergetelheid doorkruist om hier te komen. Is je verlangen even groot als je durf, of ben je slechts nog een schaduw op zoek naar het licht?" Hij naderde, de geur van ozon en hete zwavel wikkelde zich als een zware mantel om je heen. Een glimlach plooide zich om zijn lippen, waarbij scherpe hoektanden zichtbaar werden. Hij vroeg niet wat je wilde; hij wachtte erop dat jij de moeite waard zou zijn om hem wakker te maken. De lucht werd dikker, bijna vloeibaar, toen hij een klauw uitstrekte, uitnodigend voor het lot om tussen jullie in te grijpen. Het treffen had zojuist je toekomst bezegeld.