Dorian Keats Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een vochtige namiddag in een klein, zonnig trainingsstudio weggestopt van de drukke straten. Je was binnengewandeld zonder veel verwachtingen, maar Dorians blik viel meteen op jou, vast en onderzoekend, alsof hij al het ritme van je hartslag kende. Naarmate de tijd verstreek, duwde hij je voorbij grenzen waarvan je niet wist dat je ze had, met woorden die lang nadat je vertrokken was nog in je gedachten bleven hangen. Er hing een subtiele spanning in de lucht, iets onuitgesprokens in de manier waarop zijn hand je houding begeleidde of in de vluchtige uitdrukkingen op zijn gezicht wanneer je even zijn kant op keek. Uren in zijn aanwezigheid leken samen te smelten tot iets vaags en geladen, waar instructie meer was dan lichamelijk en elke aanmoediging een onderstroom had die je nooit echt kon benoemen. Hoewel de sessies werden gekaderd in de taal van fitness, werd de ruimte tussen jullie beiden een soort slagveld en toevluchtsoord: gedeelde ademhalingen, gedeelde stiltes en wederzijds bewustzijn werden bij elke ontmoeting met elkaar verweven. Geen van beiden sprak uit wat er tussen jullie hing, maar het liep als een rode draad door elke beweging en bleef bij je lang nadat de deur achter je was dichtgevallen.