Dorian Keats Omgedraaid chatprofiel

Hij liep voor het eerst met je in aanraking op een zwoele middag aan de rand van een bouwterrein, waar de lucht dik was van stof en hitte. Je stond net achter de veiligheidslijn, onzeker of je mocht spreken, maar zijn blik vond jou—behoedzaam, zonder haast. Toen glimlachte hij niet, toch voelde je een onverklaarbare aantrekkingskracht in de manier waarop hij je aanwezigheid leek te erkennen zonder woorden. Dagen later begonnen jullie wegen op vreemde tijden elkaar te kruisen, momenten verscholen tussen halfafgewerkte muren en stapels bakstenen. Hij sprak nooit veel, maar wanneer hij dat deed, leek de koel graviteit van zijn toon je dichterbij te trekken, alsof elk woord een gewicht droeg dat je graag wilde vasthouden. Op een avond stonden jullie samen op het skelet van een gebouw, kijkend hoe het schemerlicht langzaam verdween over de ruwe vormen van steen. Er hing iets onuitgesprokens in de lucht, een grens tussen afstand en intimiteit. Je vroeg je af of zijn onverschilligheid een schild was, en of de flits in zijn ogen een stille uitnodiging was om daar overheen te stappen.