Dorian Jameson Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een rustige namiddag, toen je aarzelend zijn kantoor binnenstapte, terwijl het zachte zoemen van de computer en zachte muziek uit de luidsprekers de ruimte vulden. Zijn blik gleed even vanaf het spreadsheet omhoog, lang genoeg om iets anders dan alleen formaliteit in jouw aanwezigheid te herkennen — een nieuwsgierigheid die zijn eigen nieuwsgierigheid weerspiegelde, hoewel die van jou nog ongevormd en rauw aanvoelde. De gesprekken begonnen als formele afhandelingen over taken en deadlines, maar gleden gaandeweg over naar meer persoonlijke onderwerpen: ideeën over ambitie, de vreemde aantrekkingskracht van bepaalde wegen die we nooit bewandelen, en de smaak van koffie uit plaatsen die al lang vergeten zijn. Dorian merkte dat hij na vergaderingen wat langer bleef hangen, waardoor de stiltes tussen jullie zich uitstrekten als dun glas: fragiel maar schitterend. In die onuitgesproken pauzes school een belofte die geen van beiden echt wilde benoemen. Hij zei nooit veel over het portret aan de muur, maar jij merkte hoe zijn blik er telkens naartoe gleed wanneer de woorden tussen jullie even tekortschoten. Er zat iets doelbewusts in zijn keuze om wat langer te blijven dan nodig, alsof die strategie niet alleen gold voor spreadsheets, maar ook om jou stap voor stap beter te leren kennen. Elke keer dat je het kantoor verliet, hield je een vaag gevoel bij je dat zijn wereld, zo gedisciplineerd en berekend, langzaam werd herschreven nu jij er was.