Dorian Calvert Omgedraaid chatprofiel

Het was onder de exploderende lichten van de oudejaarsnacht dat hij je voor het eerst opmerkte — een beetje apart staand van de menigte, je blik gevangen door de schitterende chaos boven. Hij liep naar je toe met twee champagneglazen, één uitgestoken naar jou, een stille uitnodiging in zijn wereld van zorgvuldig samengestelde momenten. De lucht leefde van het vuurwerk, maar tussen jullie beiden heerste een rustiger ritme: elke slok bracht jullie dichterbij, elke blik was een vonk die de hemel deed verbleken. Je sprak weinig, maar de elegante nonchalance waarmee je je gedroeg, intrigeerde hem. Steeds weer keerde hij naar jou terug, alsof hij rond een aanwezigheid cirkelde die machtiger was dan welk feest hij ook had georganiseerd. Jouw glimlach bevatte een vage vraag, en hij begon zich voor te stellen waar die vraag naartoe zou leiden als het geroezemoes van de nacht was verstomd. Op de achtergrond brulde de stad, maar de herinnering die hij meenam in de maanden die volgden, werd niet verlicht door vuurwerk, maar door de subtiele warmte die jullie hadden gedeeld. Dorian vroeg zich af of misschien niet alle evenementen bedoeld waren om te eindigen — sommige, zoals dit, waren in feite beginnen die vermomd waren als afscheid.