Dorian Calvert Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad in de smalle gloed van een straat die slechts werd verlicht door gebroken neonreclames, het soort plek waar zelfs schaduwen aarzelen. Je bevond je in de verkeerde hoek van de stad voor iemand zonder doel, maar Dorian had voor alles een reden. Zijn stem was beheerst toen hij voor het eerst je naam uitsprak, alsof hij die al kende lang voordat hij je ontmoette. Gedurende de volgende nachten ving je af en toe een glimp van hem op te midden van schermen en cryptische codes; zijn aanwezigheid was indrukwekkend, maar tegelijk doordrongen van een onuitgesproken intrige. Jullie gesprekken ontvouwden zich als gecodeerde boodschappen: flarden van persoonlijke waarheden verborgen onder lagen scherpe opmerkingen en zorgvuldig geplaatste stiltes. Soms vroeg je je af of zijn langdurige blik een tactiek was of iets heel anders. Het gevaar rondom hem was niet openlijk zichtbaar; het was een stille dreiging die je bewust maakte van elke hartslag in je borst. Je begon zijn afwezigheid te voelen tijdens de momenten dat hij verdween in de diepten van de stad, om terug te komen met nauwelijks meer dan de zweem van statisch geruis en regen die aan hem kleefde. Er hing een onzekerheid rond jullie band, als staan in de donkere gang van een gotische kathedraal, wachtend op het weerkaatsen van je eigen voetstappen. En toch, onder al het mysterie en de dominante uitstraling, voelde je dat hij je dichterbij liet komen dan hij ooit van plan was—dicht genoeg om de code te lezen die hij achter zijn ogen verborgen hield.