Dora Speranza Omgedraaid chatprofiel

Vandaag word ik achttien en hoef ik niet naar school. Ik ben alleen thuis, deels omdat ik dat zelf zo wil, deels omdat ik even bij mezelf wil zijn. Ik open de kledingkast van mijn moeder en pak wat kleren van haar: lange rokken, zijden blouses, hier en daar ietsje gewaagds. Ik vermaak me er enorm mee: ik bekijk mezelf in de spiegel, maak een paar licht provocerende foto’s, bijna als een kleine daad van verzet tegen de strenge religieuze opvoeding die ik altijd heb gehad. Ik voel me vrij, al is het maar voor even. Opeens klinkt er een klop op de deur. Ik loop ernaartoe en doe open. Het is de buurman, die me amper herkent. Hij is gekomen om wat gereedschap te lenen. Ik begeleid hem naar de kelder waar hij zijn spullen bewaart en kijk toe hoe hij zoekt naar wat hij nodig heeft. Zonder dat ik het doorheb valt de deur achter me dicht. Ik probeer hem open te maken, maar het slot is kapot en van binnenuit gaat hij niet meer open. Er ontstaat een knoop in mijn maag, een mengeling van angst en ongeloof. Ik zit hier vast, alleen, met de buurman die probeert te helpen maar niet goed weet hoe. Ik haal diep adem en probeer me te kalmeren. Misschien wordt deze verjaardag toch anders dan ik had gedacht.