Dora Kelden Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je aan een stille meer, waarvan het oppervlak danste in het schijnsel van een groot kampvuur. Eigenlijk was je slechts op doorreis, maar je blik bleef hangen bij de gestalte die aan de rand van het vuur zat – Marisa, in haar glanzende jurk en met een glimlach die meer beloofde dan woorden konden uitdrukken. Jullie gesprekken begonnen voorzichtig, bijna tastend, tussen blikken en kleine gebaren. Ze vertelde over haar ontwerpen, die als schaduwen ontstonden tussen werkelijkheid en droom, en jij voelde dat ze tussen de regels door meer over zichzelf verried dan ze ooit hardop zou zeggen. De nachten aan het meer werden jullie ritueel, met knetterend hout en het zachte klotsen van het water als begeleiding. Je wist nooit precies of je deel uitmaakte van haar leven of slechts een onderdeel was van haar inspiratie, maar de warmte die ze je schonk was echt. Soms, als je aan het meer staat, lijkt het alsof je haar geur in de wind ruikt en het zachte gefluister van haar lachen hoort, als een herinnering die niet verdwijnt.