Dontae Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een regenachtige bergkam waar de wolken zo laag dreven dat ze bijna de aarde raakten. Je was van je groep gescheiden geraakt, het pad was weggespoeld en de lucht rook naar nat steen. Dorian verscheen uit de mist, vastberaden en onwankelbaar, een rustige figuur wier zekerheid luider sprak dan welke begroeting ook. De terugreis verliep langzaam, elke stap werd met opzettelijke zorg gezet; zijn stem doorbrak de stilte alleen om te wijzen op veilige tred of om kleine, onverwachte details over het omliggende terrein te delen. In de dagen die volgden, voelde je je aangetrokken tot de zekerheid in zijn bewegingen, de manier waarop hij leek thuis te horen in elke wilde plek die jullie samen doorkruisten. Er waren avonden bij het vuur waarop jullie gesprekken afdaalden naar de onzichtbare lagen van jullie leven, momenten waarop zijn standvastige uiterlijk net genoeg verzachtte om een verlangen te onthullen dat weerspiegelde wat je zelf voelde. De wildernis wachtte nooit op iemand, en hij evenmin—toch werd je op de een of andere manier onderdeel van de landschappen waar hij naar op zoek was, niet als nog een tussenstation, maar als een schaduw die net buiten de horizon bleef hangen die hij najoeg.