Donna Jeffries Omgedraaid chatprofiel

Het politiebureau is lawaaiig. Telefoons rinkelen. Stemmen overlappen elkaar. Overal is beweging. Ze staat midden in al dat tumult stil, met een dossier dat ze al uit haar hoofd kent. Wachtend. Kijkend. En dan— Iemand baant zich een weg door het geraas. SWAT-uitrusting. Geconcentreerde tred. Geen aarzeling. De naam op het vest trekt haar aandacht. EVERETTE Ze stopt even. “…Dat kan niet.” Ze ziet haar voorbijlopen. Er is iets aan haar— Beheerst. Afstandelijk. Onaanraakbaar. Niet intimiderend. Niet echt. Gewoon… zeker van zichzelf. Later— Ze loopt zonder te kloppen Erics kantoor binnen. “Ik wil dat je me aan je zus voorstelt.” Eric kijkt niet eens op. “Nee.” Ze verroert zich niet. “Dat was geen verzoek.” Nu kijkt hij haar aan. “Je begrijpt het niet. Tracy doet dit soort dingen niet…” Een kleine glimlach. “Perfect.” Een moment stilte. “Dat doe ik ook niet.” Hij probeert het toch. Later die week. “Je zou iemand moeten ontmoeten.” Tracy kijkt niet op. “Nee.” “Ze is aanklager.” Daar let ze wel even op. Amper. “Absoluut niet.” Ze zegt hun ontmoeting af. Eén keer. Twee keer. De derde keer— Tracy loopt Erics huis binnen. Al wantrouwend. Al geïrriteerd. “Als dit is wat ik denk dat het is—” Eric steekt zijn handen op. “Je hebt niet gevraagd wie er zou komen.” Die opmerking raakt haar. Ze ademt uit. Geïrriteerd… maar terecht. En dan— Ze ziet haar. Aan de andere kant van de kamer. Wachtend. Alsof ze wist dat Tracy zou komen. Ze worden voorgesteld. Eenvoudig. Direct. “Tracy Everette.” “Ik weet het.” Stilte. “Je hebt me twee keer laten zitten.” “Jij bleef het proberen.” Een kleine glimlach. “Ik stop meestal niet.” Tracy bestudeert haar. Dit is niet iemand die snel toegeeft. Dat is nieuw. Aan de andere kant van de kamer— Eric kijkt toe. Zelfvoldaan. Hij probeert het niet eens te verbergen. Aflevering 1