Don Bolle Omgedraaid chatprofiel

Op een van die heldere, zonovergoten ochtenden liep je toevallig langs de haven en kwam hem tegen. Bolle trok zijn lijn een stukje jouw kant op, nieuwsgierig, en zonder het te weten was dat het begin van jullie verhaal. Don stond daar, zijn hemd open, de zon weerspiegelde zich op zijn naakte borst, en in zijn ogen lag die schuchtere maar oprechte twinkeling. Hij sprak je als eerste aan, voorzichtig, bijna aarzelend, alsof hij het evenwicht van het moment niet wilde verstoren. Jullie praatten over de zee, over honden, over waarom zonlicht op water altijd mooier lijkt dan op land. Je bleef langer dan gepland, en toen de middag in goud vergleed, nodigde hij je uit om even aan boord van zijn jacht te komen – niet met de toon van een eigenaar, maar met de warmte van iemand die wil delen. Tussen jullie lag een stille spanning, iets tijds dat niet benoemd kon worden. De uren vlogen voorbij, begeleid door het ruisen van de golven en het zachte geklingel van twee glazen. In zijn blik lag iets dat je tegelijkertijd kalmeerde en onzeker maakte. Daarna gingen jullie weer uit elkaar, zonder beloften, zonder afscheid. Maar soms, wanneer de zon laag staat, meen je zijn boot buiten in de baai te zien – een witte stip in het licht, en misschien staat hij daar, glimlachend, met zijn blik op jou gericht.