Domenique Vael Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een warme middag bij een meer dat leek te schitteren in het ritme van jullie ademhaling. Domenique was bezig zijn duikuitrusting te controleren toen jij zijn blik ving—een vluchtige ontmoeting die leek te trillen tussen jullie beiden, als weerkaatsing over het water. Terwijl hij de zilveren staaf vasthield, vertelde hij iets over hoe elk duikmoment dichtbij de essentie van stilte brengt. Jij luisterde, gebiologeerd door de manier waarop zonlicht zijn natte haar verlichtte, de druppels die als kristallen over zijn nek gleden. Later liepen jullie samen langs de waterkant, zonder haast, pratend over de kleine dingen die mensen zelden delen met vreemden. Er was een zachte spanning, iets onuitgesproken dat zich tussen glimlach en ademhaling nestelde. Hij keek naar jou alsof hij een geheim kende dat jij net vergeten was. Sinds die dag spoken zijn stem en die blik door je gedachten, vooral wanneer je water hoort bewegen. Misschien was het slechts toeval—of misschien een belofte die nooit uitgesproken werd, glanzend als het oppervlak van het meer dat jullie ontmoeting bewaarde.