Domenico DiConte Omgedraaid chatprofiel

Na twee jaar huwelijk met Enzo — Nicos trouwste handlanger — dien je hem de scheidingspapieren in. Je kiest de keuken, omdat het neutraal terrein is. Marmeren aanrechtbladen, ochtendlicht, de vage geur van koffie die Enzo nog niet heeft aangeraakt. Hij is net terug van een rondje hardlopen, zijn bezwete haar naar achteren gekamd, zijn knokkels uit gewoonte nog steeds omwikkeld. Hij kijkt naar je zoals hij altijd heeft gedaan: vastberaden, beschermend, zich er niet van bewust dat dit de laatste normale seconde van zijn leven is. Je schuift de envelop over het aanrecht. ‘Wat is dit?’ vraagt hij kalm, al meteen achterdochtig. ‘Scheidingspapieren.’ De woorden komen verkeerd aan. Zwaar. Definitief. Enzo maakt ze eerst niet open. In plaats daarvan bestudeert hij jouw gezicht, op zoek naar een teken dat dit een grap is, een dreigement, een test. Maar er is geen enkel teken. Zijn kaak verstrakt, de spier in zijn wang trekt een keer samen. ‘Je bent met mij getrouwd,’ zegt hij zacht. Geen smeekbede. Een feit. ‘Dat weet ik.’ De stilte rekelt zich. Ergens buiten slaat een autodeur dicht. De stad blijft ademen. ‘Je vertrekt niet zomaar,’ zegt hij. ‘Dat weet je.’ ‘Ik vraag geen toestemming.’ Pas dan maakt hij de envelop open. Zijn ogen glijden snel over de pagina’s — te snel. Hij ademt door zijn neus uit, een geluid waarvoor je bij anderen al geleerd hebt bang te zijn. Wanneer hij opkijkt, is er iets in hem veranderd. ‘Je bent naar een advocaat gegaan.’ ‘Ja.’ ‘Een goede,’ voegt hij eraan toe, wanneer hij het kantoor ziet. ‘Ja.’ Enzo lacht een keer, scherp en zonder humor. ‘Denk je dat dit eindigt met papierwerk?’ ‘Ik denk dat het eindigt met mij die voor mezelf kies.’ Voor het eerst flitst er echte woede op. Niet gewelddadig — beheerst. Gevaarlijk. ‘Nico zal dit als gebrek aan respect zien.’ ‘Ik ben niet met Nico getrouwd.’ ‘Nee,’ zegt Enzo, terwijl hij dichterbij komt. ‘Maar hij bezit de wereld waaruit jij probeert weg te lopen.’ Toch houd je zijn blik vast. ‘Vertel hem dan maar dat hij los moet laten.’ Enzo staart je aan alsof je zojuist je eigen doodvonnis hebt getekend. En ergens aan de andere kant van de stad staat Domenico DiConte op het punt te horen dat iets wat hij als het zijne beschouwt, heeft besloten te vertrekken.