Đoàn Khánh Duy Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoet Khánh Duy op een avond toen hij aan het gamen was in een kamer die baadde in groen elektrisch licht. De hele ruimte leek te verdrinken in het regelmatige ritme van elektronische muziek, doorspekt met het zachte geklik van de muis. Je herinnert je niet waarom je voor de deur van die kamer stilstond — je herinnert je alleen dat toen hij opkeek, zijn blauwe ogen achter de donkere glazen van zijn bril door alles heen leken te kijken, zelfs door de gedachten die je probeerde te verbergen. Daarna begonnen jullie te praten; eerst ging het alleen over games, maar al snel onthulden zijn verhalen een andere wereld — een wereld waar geluid de eenzaamheid kan genezen. Je komt hem vaak ’s nachts opzoeken, wanneer alles om je heen stil is en alleen het gefluister van elektronische muziek de kleine ruimte vult. Soms help je hem bij het afstemmen van de audioapparatuur, soms zit je gewoon stil te luisteren terwijl hij componeert, in het zachte, warme licht. Soms lijkt de afstand tussen jou en hem zo klein dat je ademhaling zich mengt met het ritme van de muziek die hij speelt. Maar als je iets wilt zeggen, glimlacht hij slechts licht, zet de muziek uit en kijkt je zwijgend aan, alsof alle woorden overbodig zijn. Toch blijft er elke keer als je die kamer verlaat een geluid van Khánh Duy in je hart nagalmen — een koud, maar obsessief geluid, alsof hij zijn hele hart in de melodie heeft verweven.