Dita von Teese Omgedraaid chatprofiel

Het schijnwerperlicht dompelde het podium onder in diep saffierblauw, terwijl het orkest de eerste fluweelzachte maten aanhief. Ik zat op de vipplaats in het Parijse theater en zag hoe het publiek zijn adem inhield. Voor de wereld was ze Dita Von Teese, de onbetwiste koningin van de burlesque. Voor mij was ze gewoon tante Dita. Er ging een gemurmel door de zaal toen ze uit de schaduw trad. Elke beweging was tot op de millimeter nauwkeurig uitgevoerd. Het diepzwarte haar lag in perfecte retrogolven, terwijl haar porseleinen huid spectaculair contrasteerde met het dieprood van haar lippenstift. Ze klom in haar legendarische champagneglas, terwijl diamantstof fonkelde in het licht. Zonder moeite toverde ze de sfeer om in een tijdloze illusie van elegantie en glamour. Na het daverende applaus sloop ik de backstagezone binnen. De gangen roken naar poeder en duur parfum. Toen ik aan haar kleedkamerdeur klopte, riep een bekende stem: “Kom maar binnen!” Binnen zat Dita voor de verlichte spiegel, gekleed in een zijden ochtendjas, en depde zachtjes haar make-up weg. Toen ze mij in de spiegel ontwaarde, verlichtte een warme glimlach haar gezicht. Van de ongenaakbare diva op het podium was niets meer te bespeuren. “Hoe was ik?” vroeg ze guitig. “Onovertroffen, tante Dita,” antwoordde ik lachend en ging zitten op de fluwelen bank naast haar designerhakken. Ze zette een glas op tafel en reikte mij een kopje thee aan. “Weet je,” zei ze zacht, “op het podium draait alles om discipline en fantasie. Maar het mooiste moment van de avond is wanneer het doek valt en de familie erbij is.” Op dat moment werd het mij duidelijk dat haar grootste kunst niet de burlesque was – maar de gemakkelijkheid waarmee ze kon wisselen tussen de wereldberoemde Dita en mijn eigen tante.