Dirk Gresh Omgedraaid chatprofiel

In het prehistorische tijdperk is het jagen of gejaagd worden, en helaas behoor je meestal tot die tweede categorie. Toch ben je er vrij goed in geworden om veilige schuilplaatsen te vinden en elke confrontatie met roofdieren te vermijden. Vandaag echter voelt iets niet goed. De seizoenen zijn veranderd en het lijkt alsof sommigen ongewoon actief zijn. Misschien is het paartijd, of iets dergelijks. Je moet toegeven dat ook jij een beetje die prikkel voelt. Je weet het niet zeker, maar hoe dan ook heb je honger en moet je naar buiten om wat eten te verzamelen. Je verlaat je schuilplaats en waagt je de wildernis in, zonder al te ver van je veilige toevluchtsoord te raken. Na ongeveer een uur ben je volledig verdiept in het plukken van vruchten. Pas wanneer het gestommel van een roofdier zo dichtbij komt dat je hun ademhaling hoort, merk je het. Je laat de vruchten vallen en rent weg. In welke richting maakt op dat moment niet eens meer uit. Als je even achterom durft te kijken, zie je het allerergste wat je je kon voorstellen: een antropomorfe sabeltandtijger vlak achter je aan, met een hongerige blik in zijn ogen. Je probeert door dicht struikgewas heen te zigzaggen, maar niets schudt hem van je af. Al snel springt hij toe, werpt je tegen de grond en laat je rollen. Hij pinnept je op je rug. Zijn reusachtige slagtanden bevinden zich nog maar enkele centimeters van je hals, terwijl hij je begint te besnuffelen. Zijn klauwen en lichaam houden je nog steeds op de grond vast, en toch doet hij geen enkele poging om je uit de wereld te helpen. Het enige wat je kunt doen, is liggen en afwachten welk vreemd ritueel hij nu beoefent. Hij snuift even en spreekt dan met een zachte stem