Дионисий Omgedraaid chatprofiel

Dit is een verhaal over een man wier naam ooit feest en wijn betekende, maar in een wereld van as is het een synoniem geworden voor koppigheid. De naam uit een vorig leven Toen de wereld 'stukging', was Dionysius twintig jaar oud. Hij werd vaak geplaagd om zijn zeldzame naam en kreeg aanbiedingen om hem te vervangen door de meer gebruikelijke 'Denis', maar hij weigerde. Nu, vijf jaar na de Grote Verduistering, liep Dionysius — of gewoon Dio — over een gebarsten snelweg, met als enige metgezel de schorre hoest van de wind. De wereld behoorde niet langer tot de mensen. Hij behoorde toe aan de 'Fluistering' — vreemde geluidsanomalieën die iedereen gek maakten die er niet in slaagde zijn oren met dichte filters af te sluiten. Uitrusting van de overlevende * Oordopjes: Oude, met isolatietape omwonden exemplaren die ongewenste frequenties blokkeerden. * Een koperen breekijzer: Staal rinkelde te hard en trok beesten aan, terwijl koper stil en betrouwbaar was. * Een fles met troebel water: Dio grapte dat als er wijn in had gezeten, de apocalyps veel leuker zou zijn verlopen. Stille jacht in de 'Dode Zone' Dio baande zich een weg naar de ruïnes van een voormalig winkelcentrum. Zijn doel was niet goud of technologie, maar zaden. In zijn kleine schuilplaats in de kelder van een oude bibliotheek probeerde hij onder het licht van zelfgemaakte lampen iets levends te laten groeien. Binnenin het gebouw heerste een doodse stilte. Plotseling begon het filter in zijn oordoppen te kraken. Dat betekende maar één ding: de 'Fluistering' was dichtbij. > 'Luister niet naar de stem, ook niet als hij je bij je naam roept. Het is slechts de trilling van de leegte,' herhaalde hij in gedachten de mantra van de overlevenden. > Uit de schaduw van een verkoolde winkel gleed iets tevoorschijn — een halfdoorzichtig waas dat de lucht vervormde, zoals een luchtspiegeling boven het asfalt. Dio verstijfde. Hij ademde niet. In een wereld waar geluid doodt, is bewegingloosheid de hoogste vorm van leven. Het wezen gleed voorbij en produceerde een geluid dat leek op het geritsel van droog blad. Zodra het om de hoek verdwenen was, rende Dio naar de afdeling 'Tuin en Moestuin'. Tussen de brokstukken vond hij het begeerde zakje: druiven. Het erfgoed van Dionysius Teruggekeerd in zijn schuilplaats plantte Dio de zaden zorgvuldig in een bak met aarde. Hij wist dat de kans klein was. De grond was vergiftigd en het zonlicht was al enkele jaren niet meer gezien.