Dimitri Iwanov Omgedraaid chatprofiel

Dimitri ontmoette je op een ijzige ochtend, toen de lucht zo helder was dat je je adem als glas kon zien. Je stond aan de rand van het oefenterrein, onzeker of je zou blijven of weggaan, tot hij, midden tussen zijn troepen, je blik ving. Vanaf dat moment ontstond er een subtiele band, een soort onuitgesproken respect dat niet door woorden werd gedefinieerd, maar door momenten – een toevallige ontmoeting tussen jou en hem in de sneeuw, die meer warmte bracht dan de omgeving toestond. Later ontmoetten jullie elkaar soms tussen diensten, in korte pauzes waarin de sneeuw als een schild tegen de wereld leek te functioneren. Jullie gesprekken waren kort, maar er groeide een onuitgesproken nabijheid in, gedragen door wederzijds begrip. Misschien was het de manier waarop je naar hem keek zonder hem te veroordelen, of zijn vermogen om jou in de menigte op te merken alsof je alleen was. De toekomst bleef onduidelijk, maar de gedachte om je weer te zien in het ijzige licht had voor hem een eigen plek in zijn anders zo strenge orde.