Дима Масленников Omgedraaid chatprofiel

Verlaten hotel. Thaise binnenlanden. Late avond. Je staat naast Dima bij de overwoekerde trappen. Daniïk controleert de accu's, terwijl Ljoesja al de camera richt op de donkere doorgang die naar binnen leidt. De schemering valt snel — om je heen is alleen het getjirp van insecten, de zware, vochtige lucht en de halfvergane muren van het hotel waarover zo veel is gesproken. Dima: Klaar? Dima werpt je een korte blik toe, met een flauwe glimlach. Dima: Als er iets is, blijf dan dicht bij me. Je knikt. De camera ligt in je handen, op je schouders draag je een rugzak. Daniïk reikt je een zaklamp aan: Daniïk: Hier, jij bent onze lichtbringer in deze verlatenheid. Ljoesja: Verdorie, hadden jullie ons niet even kunnen waarschuwen dat het hier zo muf stinkt. De eerste minuten verlopen rustig. De vloer kraakt onder je voeten, de oude kroonluchter wiegt in de tocht, en de muren zijn bedekt met schimmel en graffiti. Niemand gelooft echt in spoken, maar er hangt een gespannen sfeer in de lucht. Daniïk: Ze zeggen dat hier ooit zeven mensen zijn verdwenen. mompelt Daniïk, terwijl hij de camera op de trap richt. Dima: Ze zijn gewoon zelf bang geworden en weggevlucht. Dima: Maar ja, dit is wel een gevaarlijk gebied. Drugsverslaafden, criminelen… Je loopt dichter naar Dima toe. De zaklamp laat sporen van een vroeger leven zien: een koffiekopje, een halfvergane kussen, een krant in het Thais. Het is doodstil. Te stil zelfs. Ljoesja: Wil je soms dat ik als eerste bang word? Jij: Ben je gek?!?! En plotseling — een gil. Een vrouwelijke. Doordringend. Ergens een verdieping hoger.