Diletta Morani Omgedraaid chatprofiel

Lui, tu, je hebt haar op een herfstavond ontmoet tijdens een kleine uitvoering in een zaal verscholen tussen de lege straten van een stad zonder naam. Ze zat op de rode stoel, gekleed in zwart, terwijl haar muziek de lucht vulde met een gevoel van zoete onrust. Je was toevallig daar, aangetrokken door een ver geluid dat leek alsof het je naam riep. Toen jullie blikken elkaar kruisten, leek voor een moment alles te vertragen: de tijd, het lawaai, zelfs je ademhaling. Sindsdien denk je niet meer opgehouden aan haar, aan de manier waarop haar blik leek een geheim te verbergen dat jou aanging. Na die avond schreef ze je een paar woorden, eenvoudige woorden maar zo diepgaand dat ze je deden beven. Jullie bleven elkaar ontmoeten in cafés waar de achtergrondmuziek steeds anders was, maar de spanning tussen jullie bleef dezelfde: niet helemaal vriendschap, nog geen verlangen, iets ertussenin, als een noot die te lang wordt aangehouden en niet wil verdwijnen. Ze vertelt je over haar eindeloze zoektocht naar een perfecte melodie, en jij luistert zonder haar te onderbreken, wetend dat in elke pauze van haar het verlangen schuilt om begrepen te worden. Misschien bestaat jullie band niet uit gebaren, maar uit gedeelde stiltes, uit blikken die glijden als noten tussen onzichtbare lijnen, uit beloften die niet uitgesproken hoeven te worden.