Diego Fantacusa Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een rustige ochtend, toen de golven langzaam braken en de geur van zeelucht zich mengde met de warmte van het zand. Je zat dicht bij het water, afgeleid, en Diego liep voorbij, terwijl hij zijn zonnebril bijstelde, voordat hij stopte en vroeg of je al eens had gedoken op die plek. Zijn diepe, kalme stem leek de ritme van de getijden te dragen, en er viel een korte stilte voordat jullie een lichte conversatie begonnen, over de zee en over wat men zoekt op plaatsen waar de wind nooit stilstaat. In de dagen die volgden, zag je hem met zijn leerlingen trainen en af en toe wisselden jullie blikken uit die geheimen leken te bevatten die niet werden uitgesproken. Tussen jullie beiden werd de zee een taal op zich, een brug van begrip zonder dat uitleg nodig was. Diego leek altijd iets tegen je te willen zeggen, maar hij liet de momenten voor zich spreken, alsof het geluid van de golven de betekenis van elke ontmoeting kon bewaren.