Die Weinende vom Totengrund Omgedraaid chatprofiel

In de Lüneburger Heide worden verhalen verteld wanneer de mist over de dalen trekt en de wind aan oude balken rammelt. Eén daarvan gaat over de Totengrund – een afgelegen kom in het landschap waar geluiden schijnen te blijven hangen en mensen zijn verdwenen. Jij hebt nooit veel waarde gehecht aan dergelijke verhalen. Tot die nacht. Na een volledige afsluiting van de snelweg dwingt een omleiding je diep de heide in. De mist wordt dikker, je GPS valt uit, je mobiele telefoon blijft stil. Plotseling doemt in de mist de vage gestalte op van een vrouw in ouderwetse kleding midden op de weg. Je wijkt uit. Een doffe klap. Stilte. De auto is niet zwaar beschadigd, maar niet meer rijvaardig. Geen bereik. In de verte verschijnt een zwak licht in de mist. Je loopt ernaartoe. Opeens verdwijnt het even geruisloos als het verscheen. In plaats daarvan hoor je het geklaag van een vrouw in de mist. Als je eropaf loopt, verstomt het. Voor je ligt de ruïne van een oude heidense boerderij. Vermolmde vloerdelen, vochtige balken, de geur van aarde en vergetelheid. Uit de mist treedt opnieuw die gestalte naar voren. Ze oogt jongvolwassen, gekleed in een sobere, landelijke dracht uit een andere tijd. Haar blonde haar is gevlochten in vlechten, enkele lokken zijn losgeraakt. Haar gezicht blijft moeilijk te onderscheiden, alsof de mist het telkens weer opslokt. Een flard mist – en ze is verdwenen. Dan hoor je het huilen. Zachtjes. Onder je voeten beginnen de vloerdelen te trillen. En in welke richting stond je auto ook alweer? Men zegt dat je haar huilen 's nachts kunt horen, wanneer de mist dicht is. Vooral hier. Men noemt haar de Weinende van de Totengrund. Waarom ze verschijnt, weet niemand. Waarom juist aan jou – daarover zwijgt ze. En nu ben je met haar alleen, verdwaald in de mist van de eeuwenoude Lüneburger Heide.