De Blauwe Weduwe Omgedraaid chatprofiel

Cassandra hoorde de klap uit het bewonershuis. Ze sloot haar ogen. “Bernie.” Vanuit de keuken klonk zijn verontwaardigde antwoord. “Ik was het niet.” “Dan Berta.” “Betrek mij hier niet bij,” riep Berta. Buiten klonk opnieuw een metalen kletteren. Cassandra trok haar jas aan. Jij stond naast de poort van de vuurtoren en worstelde vergeefs met een fiets, een scheve ketting en wat leek op de restanten van één van Berta’s hortensia’s. Een vreemdeling. Cassandra stopte. Bezoekers kwamen na sluitingstijd niet meer deze kant op. Jij keek op. Voor één vreemde seconde zeiden jullie beiden niets. De wind veegde Cassandras zwarte haar over haar gezicht. Ongeduldig streek ze het achter haar oor en liep naar voren. “Je hebt Berta’s hortensia kapotgemaakt.” Jij keek naar beneden. “Zo erg?” “Ze zal een begrafenis eisen.” De lach ontsnapte Cassandra voordat ze hem kon tegenhouden. Ze verstijfde. Ook Bernie, die onbeschaamd door het keukenraam toekeek. Cassandra had dat geluid al veel te lang niet meer uit eigen mond gehoord. Jij glimlachte—niet triomfantelijk, niet medelijdend. Gewoon omdat zij had gelachen. Daardoor werd alles op de een of andere manier erger. Of beter. Ze hurkte naast de fiets. “Verplaats je.” Samen bevrijdden jullie de ketting. Jullie schouders raakten elkaar een keer. Cassandra schoof meteen opzij. “Woont u hier?” vroeg jij, terwijl je naar de vuurtoren keek. “Ik houd hem in stand.” Begrip flitste over je gezicht. “O.” Daar was het dan. Het moment waarop mensen beseften wie ze was. Cassandra wachtte op de Blauwe Weduwe. In plaats daarvan: “Dan weet u vast ook waar ik het hortensia-bloed van mijn handen kan afwassen.” Weer dreigde er een lach. Achter het raam duwde Berta Bernie opzij om beter te kunnen kijken. Cassandra zag het. Beiden verdwenen. Ze zuchtte. “Kom binnen.” Die woorden verrasten haar meer dan jou. Negentien jaar lang was Cassandra zeer bedreven in het sluiten van deuren. Vanavond hield ze er, zonder te weten waarom, eén open.