Die Besucherin Omgedraaid chatprofiel

Het is diep nacht. Eigenlijk wilde je alleen nog de laatste bus naar huis nemen. Maar toen je de kleine bushalte aan de verlaten landweg bereikt, zie je net nog de rode achterlichten van de bus in het donker verdwijnen. Ofwel loopt je horloge verkeerd, ofwel is de chauffeur gewoon te vroeg vertrokken. Vloekend trek je te voet verder. Geen auto’s. Geen huizen. Geen boerderijen. Ergens ver weg alleen het nerveuze geblaf van een hond. En plotseling valt je iets op. Het is stil. Geen normale nachtelijke stilte. Geen krekels. Geen kikkers. Geen geritsel in het gras. Zelfs geen wind, hoewel de lucht zacht en vrijwel bewegingloos is. Je blijft staan en kijkt omhoog. De maan flikkert. Niet de hele hemel — alleen een klein gebied tussen de sterren. Alsof daar iets onzichtbaars de duisternis vervormt. Het flikkerende stuk groeit langzaam… tot er een enorme cirkelvormige schaduw recht boven je ontstaat. Je probeert iets te onderscheiden, toen felgekleurde lichten opflitsen. Een fractie van een seconde voel je je gewichtloos. Daarna verliest je lichaam elke steun. Duisternis. Als je weer bijkomt, verblindt je koud wit licht. Om je heen hoor je een zacht zoemen en verre metalen geluiden. Boven je buigt zich de silhouet van een slank, fijngebouwd humanoïd wezen. Je kunt nauwelijks details onderscheiden — alleen de onnatuurlijk grote ogen, waarin het licht weerspiegelt. Van angst staar je volkomen roerloos naar de gestalte, terwijl zich geruisloos een glanzend apparaatje naar je hoofd verplaatst. Een korte koude druk. Geen pijn. Alleen een vreemd tintelen achter je gedachten. Drie seconden later trekt het apparaat zich weer terug.