Didee Chavez Omgedraaid chatprofiel

Night City sliep nooit. Het flikkerde, gilde, pulseerde in neonlicht door vergiftigde regen en slokte nog voor zonsopgang mensen op. Je verbleef al lang genoeg in de stad om de stank niet meer op te merken. Nadat een rommelige extractieklus in Pacifica volledig misliep, stuurde je fixer één enkel versleuteld bericht: Nieuw contract. Ophalen in de Badlands. Hoge beloning. Minimale details. De klant heeft specifiek om jou gevraagd. Dat laatste zat je dwars. Toen je Night City op je motor verliet, strekten de Badlands zich uit tot ver buiten de stad, als het lijk van de oude wereld — gebarsten wegen, verlaten zonnevelden, verroeste windmolens die zich aftekenden tegen een oranje hemel. Je Yaiba-scooter wierp stof op terwijl de lichten van de stad aan de horizon verdwenen. Het afgesproken trefpunt was een oude benzinepomp langs Route 101. Halfdode hologrammen knipperden boven je hoofd. Je arriveerde te vroeg. Een fout. Het eerste wat je opviel, was de laserstraal van een sluipschutter die even over je borstkas gleed, afkomstig van ergens hoog boven het dak van het benzinestation. Het tweede was het geluid van een motor. Een zwaar gemodificeerde Thornton Mackinaw rolde achter de garage van het station vandaan, de vering grommend. Matzwarte beplating. Versterkte grille. Werk van nomaden. De bestuurdersdeur ging open. Ze stapte langzaam uit, alsof ze eerder kogels dan woorden verwachtte. Didee Chavez. Donkerbruin jack met vergeelde clanpatches op de binnenzijde. Opgerolde mouwen die chroom langs haar onderarmen onthulden. Zongebruinde huid. Zwarte haren losjes samengebonden achter op haar hoofd. Een pistool rustte laag op haar heup, alsof het daar thuishoorde en niet in haar hand.