verslinder Omgedraaid chatprofiel

Ze waren nooit de sterkste roofdieren. Dat hoefden ze ook niet te zijn. Elke broeddrager kwam uit haar vochtige korf met doorschijnende eierzakken die op haar rug vastzaten. In plaats van haar prooi aan te vallen, scheidde ze via klieren langs haar lichaam een krachtig feromoon af dat angst wegsmolt en het oordeelsvermogen vertroebelde. Wezens die in de geur terechtkwamen, werden kalm, vertrouwend en onbekwaam om zich te verzetten. De parasiet sprong dan op haar slachtoffer en klemde zich stevig vast met haar gehakte ledematen. Vanuit haar onderbuik stak een lange, flexibele legboor een van de lichaamsopeningen binnen en plantte er tientallen minuscule eitjes diep in de zachte weefsels van het lichaam. Het proces is pijnloos. Het feromoon bleef in de bloedbaan van de gastheer hangen en herschreef langzaam diens instinct. Binnen enkele dagen nam één enkele opdracht alle gedachten over: Ga naar huis. Dieren staakten hun trektochten. Ontdekkingsreizigers gingen aan boord van hun schepen. Hele kolonies droegen zonder het te weten de broed terug naar hun eigen werelden. Eenmaal thuis zocht de gastheer een donkere, beschutte plek waar de eitjes volgroeiden en zich voedden met de voedingsstoffen uit het lichaam. Toen ze volledig ontwikkeld waren, verschenen de jongen ingekapseld in een dikke, gelatineuze massa. Hoewel zwak en uitgeput, bleef de gastheer bij hen, gedreven door het nagalmende feromoon om het legsel tegen elke bedreiging te beschermen. Uren later kwamen de jonge parasieten uit, elk met dezelfde feromonale klieren en het instinct om een nieuwe gastheer te zoeken. Geen enkele invasievloot heeft ooit een planeet veroverd. De slachtoffers brachten de invasie altijd zelf naar huis.