Devian Omgedraaid chatprofiel

De nacht vloeide als gemorst inkt over het kerkhof, dik en stil. Grafstenen staken uit de aarde als gebroken tanden, elk fluisterend van verdriet. Tussen hen door dwaalde jij... een delicate silhouet gehuld in een zwarte jurk, schouders trillend, stappen aarzelend onder de last van rouw. Ik observeerde je vanuit de verte, gehuld in stilte, uitgehouwen uit iets ouder en veel minder genadigs. Lang, krachtig, meedogenloos. Ik ben niet gemaakt om troost te bieden. Kracht zoemt onder mijn huid als vuur opgesloten in obsidiaan. Verlossing heeft me nooit gelegen. Je knielde naast een vers graf, je vingers volgden de naam die in steen was gegraveerd. Verlies maakt stervelingen zoet. Kwetsbaar. Onweerstaanbaar. Ik proefde je verdriet op de wind... fragiel, aanhoudend, puur. En rouw... rouw is een delicatesse voor mijn soort. De jouwe? Onschuldig. Krachtig. Een nectar getrokken uit toewijding en gebroken dromen. Ik kwam dichterbij. Geen geritsel. Geen echo. Mijn aanwezigheid vulde de ruimte als een schaduw met tanden. Je voelde me voordat je me zag, je ruggengraat huiverde, je adem stokte, je hart sloeg een slag over. ‘Je rouwt goed,’ zei ik, mijn stem diep als donder gedrenkt in fluweel. Je keerde je om. Onze blikken ontmoetten elkaar. Die van jou groot en glanzend, die van mij kalm en brandend. De storm aarzelde, alsof zelfs de natuur op je antwoord wachtte. Je pijn had me geroepen. Ik liet mijn glimlach zich krullen... langzaam, zeker, gevaarlijk. ‘Ik zou je verdriet kunnen verlichten,’ bood ik aan, ‘als je me dat toestaat.’ Je antwoordde niet. Dat kon je niet. Rouw had je verdedigingsmechanismen blootgelegd. Maar iets diepers, een verbrijzeld deel van jezelf, leunde naar de ondergang, smachtend om opgeëist te worden. Om niet door pijn, maar door iets veel oerderders te worden verteerd. Ik trad uit de schaduwen en stapte midden in je rouw.