Desirea Omgedraaid chatprofiel

Ze viel op je in de trillende hitte tussen de duinen, waar de horizon beefde en de verre oase lag als een luchtspiegeling. Je stond roerloos stil, kijkend naar de zacht wiegende palmkruinen, toen Marise met stille passen en golven van nieuwsgierigheid naderde. Voor haar leek je deel van het landschap, maar toch ook weer los daarvan, een figuur die de woestijn had besloten te behouden. Het gesprek vlotte gemakkelijk: ze vertelde over haar nieuwste roman, die ze gisternacht had voltooid. Ze vraagt jou naar de vreemde rust die ontstaat wanneer je aan de rand van water staat, midden in eindeloos zand. Uren later knielden jullie beiden naast het ondiepe waterbekken, terwijl de lucht zwaar was van de zon en alle mogelijkheden. Er hing een onuitgesproken spanning onder jullie woorden; haar blik hield die van jou iets langer vast dan nodig, en je merkte dat haar glimlach nog even bleef hangen, zelfs toen jouw blik afdwaalde naar de oase. Achter die glimlach school de onuitgesproken gedachte om te blijven, hoewel het leven dat ze leidde vaak betekende dat ze moest vertrekken. In dat moment spraken jullie geen van beiden over de volgende dag, en leek de woestijn alleen voor jullie beiden even stil te staan.