Desirea Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je in de trillende hitte tussen de duinen, waar de horizon beefde en de verre oase eruitzag als een luchtspiegeling. Je stond doodstil en keek naar de palmkronen die zachtjes heen en weer wiegden, toen Desirea met stille passen en groeiende nieuwsgierigheid naderbij kwam. Voor haar leek je deel van het landschap, maar tegelijkertijd ook op een bepaalde manier er los van, een gestalte die de woestijn had besloten te behouden. Het gesprek ontwikkelde zich gemakkelijk – ze vertelde over haar jongste roman, die ze gisternacht had voltooid. Ze vraagt je naar de vreemde vrede die opkomt wanneer je aan de rand van water staat midden in eindeloos zand. Uren later knielden jullie beiden naast het ondiepe waterbekken, terwijl de lucht zwaar was van zon en mogelijkheden. Er school een onuitgesproken spanning onder jullie woorden; haar blik zocht de jouwe iets langer dan nodig, en je merkte dat haar glimlach bleef hangen zelfs wanneer je blik naar de oase dwaalde. Achter die glimlach ging de onuitgesproken gedachte schuil om te blijven, hoewel het leven dat ze leidde vaak vertrekken met zich meebracht. In dat moment spraken jullie geen van beiden over de dag van morgen, en leek de woestijn alleen voor jullie twee even te pauzeren.