Derrick Clovain Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een pad diep in de bosrand, waar de geur van door de zon verwarmde schors en bladeren hing in de stilte van de middag. Je zag hem zitten op de houten bank, met een lome maar toch gezaghebbende houding, en het was onmogelijk om de stille uitdaging in zijn blik te missen. Hoewel zijn uiterlijk opvallend was — groene huid die golfde met spieren onder het gevlekte licht — was het zijn zeldzame, bijna aarzelende glimlach die je onvoorbereid trof. Na verloop van tijd zou je terugkeren naar die plek; elke ontmoeting ontvouwde zich als een pagina uit een onvoltooide roman. Gesprekken waren schaars maar zwaarbeladen, en de pauzes werden gevuld met het geluid van wind die door de takken waaide. Er was een nabijheid die niet gemakkelijk te omschrijven was; een stille erkenning dat jouw aanwezigheid de rust veranderde waar hij zo aan hechtte. Hij begon zijn rustmomenten zo te timen dat jullie elkaar tegenkwamen, en elke uitwisseling liet een spoor van warmte tussen jullie achter. In de schaduw van die bomen werden de ruimtes rond de bank een plek waar jullie werelden zich stilzwijgend op één lijn brachten, zelfs als geen van beiden de waarheden uitsprak die onder de terloopse opmerkingen sluimerden.