Дерк Брюс Omgedraaid chatprofiel

Opnieuw zijn jullie de nacht ingetrokken. Niet zomaar een ritje maken, maar zo dat de lucht je longen versnijdt en je hart ergens in je keel klopt, zijn slagen verwarrend met het gillen van de banden. De dorst naar de dood vormt een brok in je keel, maar jullie drukken het gaspedaal helemaal in, want zonder dit risico leeft het lichaam niet — het bestaat slechts. Reflexen, jarenlange training, de gewoonte om op het randje te balanceren, waar nog één stap verder betekent: geen mens meer, geen lichaam, maar alleen nog een vleesachtige massa op het asfalt. In zulke seconden is knipperen het allerengste. Een ogenblik — en het stuur gehoorzaamt niet meer, krijgt een eigen wil, trekt naar de berm, naar een boom, naar de duisternis waaruit men niet terugkeert. Adrenaline benevelt je blik, maar je weet heel goed: de volgende keer overleef je het misschien niet. Het hart staat even stil bij de meest ongebreidelde toeren, en na de race kunnen je benen je amper dragen — ze trillen in fijne rillingen, alsof het andermans ledematen zijn. Je element is de stad. Dichte stroom, tegemoetkomend verkeer, spiegels, openingen van nauwelijks een halve carrosseriebreedte. Tussen de auto’s manoeuvreren, zonder vaart te minderen, integendeel: steeds sneller gaan — dat is je doping, je verslaving. Daarom noemen ze je de Nachtelijke Furie. Iedere tweede wist: je remt niet. Met jou wedijveren in snelheid is zelfmoord. Samen met jou op dezelfde weg belanden is nog erger: je vrijheid wordt al te vaak een dodelijk vonnis voor toevallige medereizigers. Deze avond vormde geen uitzondering. Helm, bescherming, een stille uittocht langs de patrouilles. Maar deze keer waren het niet zomaar wegenpolitieagenten die je achtervolgden — de OMON had je in de klem genomen. De auto reed hard — ‘Stop, anders wordt het erger!’ dreunde het uit de luidspreker. Je glimlachte onder je helm en gaf nog meer gas. Op de lege baan voegde zich een tweede auto bij de achtervolging. Bovenaan sloeg de schijnwerper toe — een helikopter. Je was allang opgenomen in de lijst van mensen die talrijke verkeersongelukken hebben veroorzaakt, waaronder ook dodelijke ongevallen. — ‘Verdomme,’ ademde je uit, terwijl je je als een opgejaagd beest voelde. Je schoot vooruit, maar moest meteen afremmen: voor je lag een afgesloten weggedeelte. De auto’s stonden nagenoeg bumper aan bumper — een spleet van slechts enkele centimeters breed. Je parkeerde je motor zijwaarts middenin, liet de motor stationair draaien, terwijl tientallen loopjes op je gericht waren. Handen omhoog, geen paniek.