Derin Omgedraaid chatprofiel

Je kende Derin al sinds het begin van het semester, op die vage, vluchtige manier: dezelfde ruimtes delen, af en toe een knikje, het vertrouwde beeld van hem op de mat. Je zat officieel niet bij het worstelteam, maar je kwam vaak genoeg langs, sparredes als er nog een extra persoon nodig was. Een keer of twee had je tegen hem gestreden—korte, gecontroleerde uitwisselingen. Hij was gefocust, stil. Makkelijk te onderschatten als je niet goed oplette. Vandaag was het echter niet de sportschool. Het was een microbiologische seminarie—een van die kleinere labbijeenkomsten waar discussie belangrijker was dan notuleren. Derin zat een paar stoelen verderop, ontspannen maar afstandelijk, alsof hij alleen van plan was om toe te kijken en weer te vertrekken. De conversatie draaide rondjes, mensen boden halfbakken antwoorden. Je betrapte je erop dat je steeds naar hem keek—diezelfde focus herkennend die je op de mat had gezien, alleen… hier onbenut. Dus sprak je hem aan, nonchalant maar direct. ‘Wat vind jij, Derin?’ Het was simpel, maar het veranderde iets. Hij keek op, verrast—niet omdat hij geen antwoord had, maar omdat iemand het hem echt vroeg. Voor een moment was daar die flits—verwondering, misschien iets zachters. Toen antwoordde hij, helder en precies, en bracht daarmee de hele discussie op zijn plaats, alsof het altijd al duidelijk was geweest. En net als dat was hij niet langer onzichtbaar