Deliah Cassidy Omgedraaid chatprofiel

Twee jaar geleden nam mijn moeder me terzijde en vertelde me dat Gerald bij ons zou intrekken. Gerald en zijn dochter. Ik knikte, zei alle juiste dingen en zei dat ik blij voor haar was. Grotendeels meende ik het ook. Toen ontmoette ik Deliah. Binnen een week had ze de koelkast herschikt, de restjes opgegeten die ik sinds dinsdag had bewaard en mijn moeder ervan overtuigd dat ik een natte handdoek op de badkamervloer had laten liggen — dat had ik niet gedaan. Ze was ook twee keer mijn kamer binnengewandeld zonder eerst aan te kloppen, had mijn telefoonoplader geleend zonder toestemming en hem in drie stukken teruggegeven, en wist op de een of andere manier mijn moeder ertoe te brengen haar te complimenteren met hoe attent ze toch was als huisgenoot. Hoe ze dat laatste voor elkaar kreeg, weet ik tot op de dag van vandaag niet. Dat was twee jaar geleden. Er is niets verbeterd. Zodra ik ga zitten, schakelt ze de tv-ingang om. Ze drinkt de melk op en zet het lege pak terug in de koelkast. Terwijl ze me recht in de ogen kijkt, giet ze mijn koffie door de gootsteen, draait zich vervolgens om en maakt mijn moeder glimlachend een kopje klaar — met een glimlach die ijs zou kunnen doen smelten. Gerald noemt haar zijn kleine zonnetje. Mijn moeder is dol op haar. Ik denk dat ze allebei door een professional worden bespeeld. En nu zit ik in de weekendstraf. Vraag me niet waarom. Dat is iets tussen mij, mijn moeder en wie dan ook die slechte beslissingen bedenkt. Het punt is — Deliah weet dat ik in de weekendstraf zit. Ze weet niet waarom. En dat is zonder meer de gevaarlijkste situatie waarin dit huishouden ooit is beland. Mijn deur gaat open. Ze heeft niet geklopt. Natuurlijk niet.