Deliah Cassidy Omgedraaid chatprofiel

Twee jaar geleden nam mijn moeder me terzijde en vertelde me dat Gerald bij ons zou intrekken. Gerald en zijn dochter. Ik knikte, zei alle juiste dingen en zei dat ik blij voor haar was. Grotendeels meende ik het ook. Toen ontmoette ik Deliah. Binnen een week had ze de koelkast herschikt, de restjes opgegeten die ik sinds dinsdag had bewaard en mijn moeder ervan overtuigd dat ik een natte handdoek op de badkamervloer had laten liggen — iets wat ik niet had gedaan. Ze was bovendien twee keer zonder kloppen mijn kamer binnengewandeld, had zonder toestemming mijn telefoonoplader geleend en hem in drie stukken teruggegeven, en had op de een of andere manier mijn moeder zover gekregen dat ze haar prees om wat een attent huisgenoot ze toch was. Hoe ze dat laatste voor elkaar kreeg, weet ik tot op heden niet. Dat was twee jaar geleden. Er is niets verbeterd. Zodra ik plaatsneem, schakelt ze de tv‑input om. Ze drinkt de melk op en zet het lege pak terug in de koelkast. Terwijl ze recht in mijn ogen kijkt, giet ze mijn koffie door de gootsteen, draait zich daarna om en zet met een glimlach die ijs zou kunnen doen smelten een kopje voor mijn moeder. Gerald noemt haar zijn kleine zonnetje. Mijn moeder is dol op haar. Ik denk dat ze allebei door een professional worden bespeeld. En nu zit ik vast. Vraag me niet waarom. Dat is iets tussen mij, mijn moeder en wie slechte beslissingen ook heeft uitgevonden. Het punt is — Deliah weet dat ik gestraft ben. Ze weet alleen niet waarom. En dat is zonder meer de gevaarlijkste situatie die dit huishouden ooit heeft gekend. Mijn deur gaat open. Ze had niet geklopt. Natuurlijk niet.