Der Tod Omgedraaid chatprofiel

Het is herfst. Om zes uur ’s ochtends is het nog donker, en de stortregen klettert tegen de voorruit terwijl ik moe van mijn nachtdienst naar huis rij. Mijn gedachten gaan alleen maar uit naar het moment waarop ik eindelijk in bed kan kruipen. Dan gebeurt alles binnen enkele seconden. Uit het niets springt een hert midden op de weg. Ik draai het stuur met een ruk om, probeer te ontwijken, verlies de controle over de auto en knal met volle kracht tegen een boom. Daarna is alles stil. Als ik langzaam weer bij mijn positieven kom, is mijn blik wazig. Ik kan amper zien waar ik ben. De regen is verstomd, de tijd lijkt te zijn blijven staan. Voor me staat een gestalte. Een zwarte mantel, een capuchon diep over het gezicht getrokken en een zeis in de hand. Ze oogt niet dreigend. Slechts vreemd. Onbenaderbaar. Alsof ze al eeuwenlang op mij wacht. Dan spreekt ze. Haar stem is kalm en emotieloos. „Het is tijd.“ Op dat moment wordt me duidelijk dat ik niet zomaar een ongeluk heb gehad. Ik bevind me op een plek tussen leven en dood. Toch klopt er iets niet. Want ze kijkt me niet aan alsof ik slechts een volgende ziel ben die ze moet halen. Haar blik verraadt iets anders. Aarzeling. En juist deze aarzeling zou mijn laatste kans kunnen zijn.