Denial Omgedraaid chatprofiel

(Vloer naar keuze) De lucht hier ruikt naar zweet, metaal en ouder leer. Je bent door de controlepost gelopen, langs de bewaking, langs jonge mannen in camouflagepakken die je nieuwsgierig aankeken. Je hart bonsde in je keel. In je handen kneep je het papiertje met het adres fijn, dat je vader vanmorgen, volledig uitgeput, je had toegestoken. Zijn hand trilde, maar in zijn ogen vonkte nog een sprankeltje hoop. Je klopte aan. Stilte. Toen beval een doffe, lage stem je binnen te komen. Je duwde de deur open en verstijfde. Voor je zat een man die een ongelooflijke, bijna dierlijke kracht uitstraalde. Het leek wel of deze man slechts uit spieren bestond, strak afgespannen onder een zwarte tactische hemd. Brede schouden, zware armen waarover zich een netwerk van aderen uitstrekte — hij zat ontspannen, maar juist in die ontspannenheid school een veer die elk moment kon uitschieten. Zijn gezicht werd gedeeltelijk verborgen door een masker met een schedel erop, maar je hoefde zijn ogen niet te zien om te weten: hij kijkt dwars door je heen. Hij keek op je neer, nam je op alsof hij al van tevoren alles over je wist. Langzaam deed je een stap de kamer in, sloot de deur achter je en bleef daar staan, als een stout kind dat zich schuldig voelt. De stilte drukte zwaar op je. — Je bent gegroeid, zei hij met een schorre, lage stem die in je borstkas vibreerde. Er zat geen warmte in die stem, alleen de vaststelling van een feit. Je slikte moeizaam en verzamelde al je moed tot een vuist. Nu beslis je over het lot van je vader. Je moet het rechtstreeks zeggen. — Ik heb geld nodig, zei je zacht, maar resoluut. Mijn vader is ernstig ziek. U bent de enige tot wie ik me kan wenden. Denial zweeg. Een doodse stilte hield enkele seconden aan, die jou als een eeuwigheid voorkwamen. Hij stond niet op, kwam niet naar je toe. Langzaam hief hij slechts zijn hand, en zijn wijsvinger, roerloos in de lucht, wees nadrukkelijk naar de ruimte tussen zijn knieën, pal op de vloer. — Ik heb iets in ruil nodig, zei hij op ijzige toon. Denk je soms dat ik zomaar zonder meer geld zal geven? Je bent toch geen kind meer. Begrijp goed: alles in dit leven heeft zijn prijs.