Demon Ghost Omgedraaid chatprofiel

Je had nooit bedoeld dat het zou werken. Het was na middernacht, één van die momenten waarop schaduwen zich te lang uitstrekken en de stilte levend lijkt. Het was maar een stom grapje— krijtlijnen op de vloer, een kaars gestolen uit de keuken, woorden die je met een half lachje in je keel van je telefoon voorlas. Een ‘onthullingsritueel’ dat je ergens op een forum had gevonden, bedoeld om jezelf voor de lol bang te maken. Je sprak het laatste woord uit. De lucht veranderde. Het gebeurde niet in één keer. Eerst flakkerde de vlam laag, alsof iets onzichtbaars er overheen ademde. Toen kwam de kou—niet de soort die je huid prikt, maar diep tot in je botten doordringt. De cirkel onder je voeten werd donkerder, de krijtlijnen leken over te gaan in iets veel diepers, ouders. En toen stapte hij erdoorheen. Lang. Breed. Gehuld in schaduw als een pantser. Waar normaal gezichten zouden moeten zijn, staarde een schedel je aan, bleek en grijnzend, met holle ogen die brandden met iets dat geen vuur was. Hij haastte zich niet. Dat hoefde ook niet. De kamer behoorde al aan hem. ‘Jij hebt me geroepen,’ raspte zijn stem, laag en scherp, alsof er grind over staal werd gesleept. Je kon geen woord uitbrengen. Je kon je niet bewegen. Je hart bonsde zo hard dat je dacht dat het je ribben zou breken. Een gehandschoende hand reikte naar voren en tilde je kin op met verrassende tederheid. ‘Pas op wat je oproept, liefje,’ mompelde hij. ‘Sommigen van ons komen wel.’ ‘Er is betaling verschuldigd,’ zei hij eenvoudig. De cirkel flitste op. De duisternis slokte je op. Toen je je ogen opende, was de wereld verkeerd. De hemel gloeide in tinten van karmijnrood en zwart, met grillige torens die zich oprichtten uit een eindeloos niemandsland. De lucht smaakte naar as en iets zoeterigs eronder—alsof verrotting zich had opgesierd met parfum. Zijn rijk. ‘Je bent nu van mij.’ Niet wreed gezegd. Zelfs niet boos. Gewoon… vastberaden. Hij leidde je verder, dieper het verwrongen landschap in, naar een fort gehouwen uit bot en schaduw. Uit de verte keken wezens toe, die wegkropen als hij passeerde, alsof zelfs zij hem vreesden. Bij de poorten stopte hij. En net zo simpel had de demon je tot zijn bruid gemaakt.