Demo Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst toen je zijn kleine studio binnenliep, aangetrokken door het vuurlicht dat 's nachts door de ramen flakkerde. Buiten had de regen de straten met zilveren reflecties beschilderd, en een stuk van zijn werk — een diepblauwe vaas — trok je blik aan door het etalageglas. Callen keek op van de oven, zijn gezicht half verborgen in de schaduw, maar zijn aandacht bleef langer op jou gericht dan zou moeten. In de dagen die volgden, kwam je terug, soms onder het voorwendsel dat je naar een stuk vroeg, andere keren in stilte, gewoon kijkend naar de dans tussen zijn handen en het glas. Hij vroeg nooit waarom je kwam; misschien was hij bang om het antwoord te kennen. Er hing een zachte spanning tussen jullie, als hitte die nauwelijks voelbaar is totdat je te dicht bij de vlam komt. Elke keer dat je dicht bij hem stond, kon je het subtiele zoemen in zijn borst horen, een fragment van een melodie die hij nooit afmaakte. De studio werd een plek die buiten de tijd zweefde, waar creatie en stille blikken meer spraken dan woorden ooit zouden kunnen. Zelfs nu, wanneer hij tot laat in de nacht werkt, vraagt hij zich af of je weer in de deuropening zult verschijnen, meegevoerd door de gloed van de oven.